Krakowska Akademia Neurologii Sp. z o. o.
Centrum Neurologii Klinicznej
ul. Ariańska 7/3
31-505 Kraków

Badanie neurologiczne może być rozumiane szeroko jako wszystkie działania lekarza neurologa podejmowane w celu wykrycia i oceny nasilenia choroby układu nerwowego. W tym znaczeniu na badanie neurologiczne składa się:
•    wywiad (badanie podmiotowe);
•    badanie neurologiczne (badanie przedmiotowe fizykalne), wykonywane przez lekarza za pomocą specjalnych technik i testów w określony, uporządkowany sposób i w odpowiednim zakresie;
•    badanie aparaturowe (badanie przedmiotowe aparaturowe lub dodatkowe), np. tomografia komputerowa głowy, badanie encefalograficzne, badanie elektromiograficzne, badanie biochemiczne krwi, wykonywane przez specjalnie przeszkolonych i uprawnionych diagnostów.
W węższym, powszechnie przyjętym znaczeniu badanie neurologiczne  to rodzaj lekarskiego badania fizykalnego, którego zasady i sposób wykonywania wynika ze specyficznego związku objawów z lokalizacją uszkodzenia lub dysfunkcji układu nerwowego, co wymaga znajomości podstaw anatomii i fizjologii układu nerwowego przez osobę badającą. W pełnym zakresie badanie to przeprowadzają specjaliści neurolodzy, w podstawowym – wchodzi w skład badania ogólno-lekarskiego wykonywanego u chorych zgłaszających się dolegliwościami wymagającymi badania lekarskiego w szerokim zakresie, np. w szpitalnych oddziałach ratunkowych, izbach przyjęć czy poradniach lekarza rodzinnego. W przeciwieństwie do praktyki lekarskiej w USA i wielu innych krajach, w Polsce elementy badania neurologicznego są bardzo rzadko wykonywane przez lekarzy nie neurologów.
Celem badania neurologicznego jest identyfikacja występujących u chorego objawów i ich zespołów, co w dalszej kolejności prowadzi do postawienia rozpoznania określonej choroby. Zadaniem lekarza jest krytyczna ocena i interpretacja wyrażanych przez chorego skarg, nieprawidłowych reakcji w czasie badania i wyników badań aparaturowych. Nie każda skarga chorego, czy jego nieprawidłowa reakcja w czasie badania lub odbiegająca od normy wartość badanego parametru w badaniu laboratoryjnym, jest objawem choroby. Objawem jest tylko to, co świadczy o chorobie i służy jej rozpoznaniu. Zadaniem lekarza jest „wyłowić’ te objawy spośród wielu zgłaszanych przez chorego odczuć czy odbiegających od normy elementów badania lekarskiego czy aparaturowego. Nierzadko zdarza się, że chory w swoich spontanicznych wypowiedziach skupia się na skargach, które są mało przydatne dla rozpoznania choroby, a pomija te, które są jej objawami. Lekarz musi ukierunkować rozmowę tak, by dowiedzieć się czy typowe dla danej choroby objawy u chorego występują czy nie. Równie ważna jest ocena, czy nieprawidłowości stwierdzane w badaniu, są wywołane chorobą, czy tylko wyrazem nieprawidłowej reakcji wywołanej lękiem, wzmożonym napięciem mięśni, nieuwagą czy złym zrozumieniem polecenia badającego. Identyfikacja objawów wymaga więc od lekarza wiedzy o objawach i przebiegu różnych chorób. Wiedza ta jest podstawą interpretacji skargi chorego lub wyniku jego badania jako objawu choroby. Przydatność różnych ankiet, programów komputerowych i innych form poza lekarskiego wywiadu jest bardzo niewielka i ograniczona do badań tzw. przesiewowych, epidemiologicznych i innych wykonywanych w ściśle określonym celu, poza normalną praktyką lekarską.
Jak dotąd, opisano kilka tysięcy chorób układu nerwowego, w zdecydowanej większości występujących bardzo rzadko. Nie jest możliwe by każdy specjalista neurolog miał pełen zakres wiedzy i odpowiednie doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu tych chorób. Z tego powodu z ogólnej neurologii wyodrębniło się kilkanaście „podspecjalności” obejmujących określone grupy chorób, takich jak padaczka, choroby ruchu, choroby nerwowo-mięśniowe czy bóle głowy. Ze względu na małą liczbę neurologów, którzy są specjalistami w zakresie tych podspecjalności, w praktyce medycznej wielu krajów kieruje się do nich tylko chorych z podejrzeniem chorób rzadkich lub z trudnościami w postawieniu rozpoznania lub z niepowodzeniami rozpoczętej terapii przez neurologa, który nie jest specjalistą z danego zakresu chorób układu nerwowego. Służy do tego system tzw. referencyjności, tzn. diagnozowania i leczenia chorych w ośrodkach medycznych o różnym stopniu kompetencji (np. podstawowym, specjalistycznym, wąsko-specjalistycznym, specjalnym, itd.; zwykle są to trzy lub cztery poziomy tej referencyjności) w zależności od trudności diagnostycznych lub terapeutycznych, jakie występują w danym przypadku. Na wyższe poziomy referencyjne, mające większe możliwości diagnostyczne i terapeutyczne, kierowani są tylko ci, którzy tego wymagają. Diagnozowanie i leczenie na wyższych poziomach referencyjnych przypadków nietypowych czy chorób rzadkich jest, oczywiście, znacznie kosztowniejsze, bo wymaga znaczne większej liczby bardziej zaawansowanych badań i konsultacji specjalistycznych. W Polsce, system referencyjności w publicznej służbie zdrowia został kilka lat temu w praktyce zlikwidowany poprzez ujednolicenie stawek płaconych przez NFZ za leczenie chorych we wszystkich poradniach i szpitalach. Stawki te są takie same dla wszystkich chorych z rozpoznaniem określonych grup jednostek chorobowych, niezależnie od ich skomplikowania w danym przypadku, zakresu koniecznych badań do ich rozpoznania, kompetencji lekarzy czy wyposażenia jednostek służby zdrowia w drogą w utrzymaniu aparaturę. Ta, podyktowana chęcią zmniejszenia kosztów leczenia w ramach składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, decyzja polskich polityków jest powodem trudności chorych w uzyskaniu porady w przypadkach chorób rzadkich czy w tzw. trudnych przypadkach. Uniemożliwia też rozwój takich wewnętrznie zróżnicowanych specjalności medycznych jak neurologia i powstawanie wąsko-specjalistycznych ośrodków diagnostycznych i terapeutycznych, co jest powszechną praktyką w innych krajach europejskich. Rozwijają się za to różne ośrodki nastawione na wykonywanie wyłącznie tych procedur medycznych, które są dobrze finansowane przez NFZ. Taka sytuacja dodatkowo zmniejsza finansowanie i pogarsza funkcjonowanie najbardziej potrzebnych pacjentom ośrodków medycznych realizujących kompleksowe diagnozowanie i leczenie chorych w ramach określonej specjalnosci.

In addition, local adverse events including cutaneous atrophy, striae, telangiectasia Buy Adipex-P (Phentermine 37.5 mg) for sale click here to visit the website, here In the 12-week acute treatment phase of these studies, duloxetine.